قیمت تمام شده پول در بانکها

اصولا موضوع بهای تمام شده اعم از کالای ساخته شده ، کالای فروخته شده ، خدمات ارائه شده و یا زمان صرف شده از جمله مباحث پیچیده بوده و قطعا محاسبه قیمت تمام شده خدمات از محاسبه بهای تمام شده کالا پیچیده تر میباشد و در بانکها نیز بدلیل همین پیچیدگی به استثناء محدود بانکهایی که بدنبال سیستم مدیریت هزینه یابی بر مبنای فعالیت بوده و هستند مابقی بانکها به محاسبه قیمت تمام شده پول بسنده نموده اند که البته در جای خود ، شاخص بسیار مهم و قابل تاملی نیز می باشد.

اما نکته جالب تر اینکه در اکثر بانکها نحوه محاسبه قیمت تمام شده (که البته در همین وبلاگ نیز بدان اشاره نموده ام) بر اساس نرخهای غیرواقعی تهیه میشود و قطعا از آنجايیکه اشتباه در محاسبه قیمت تمام شده پول در بانک حتی اگر بمیزان بسیار اندک باشد موجبات تصمیم گیریهای اشتباه در سطح کلان را خواهد شد لازم دانستم توضیحاتی در این رابطه ارايه نمایم.

در محاسبات قیمت تمام شده پول معمولا کارشناسان نرخ یا ضریب نقدینگی را ۳ تا ۵ درصد برای خالص نمودن سپرده ها در نظر می گیرند حال آنکه بنده تا امروز که حدود ۱۷ سال است در سیستم بانکی هستم متوجه نشدم این نرخ را کدام شیرپاک خورده ای و به چه دلیلی ارائه نموده است زیرا اگر بر فرض این نرخ زمانی هم صحیح بوده است اینک و با گسترش سیستمها و روشهای بانکداری الکترونیک و تاثیر آن بر عدم نیاز به وجوه نقد از یکسو و عدم خروج اعتبار از بانک از سویی دیگر قابل اتکاء نمی باشد بهمین دلیل توصیه بنده به کارشناسان سیستم بانکی و دست اندرکاران مربوطه این است که به جای استفاده از نرخهای تخیلی و بدون پشتوانه برای اعمال در قیمت تمام شده پول بهتر است با توجه به عملکرد و حسابهای بانک محاسبات انجام پذیرد. بطوریکه برای مثال به جای استفاده از نرخ یا ضریب از قبل مشخص شده نقدینگی ، میزان متوسط حسابهای نقد بانک را در دوره ای که تصمیم به محاسبه قیمت تمام شده داریم در محاسبات قرار دهیم تا بدین ترتیب از بروز اشتباهات در نتیجه محاسبات جلوگیری شود.